Vincente Minnelli jest w 1962 roku twórcą już uznanym, wsławionym sukcesami musicali Gigi czy Amerykanin w Paryżu. Nie ogranicza się jednak do jednego gatunku filmowego. Przykładem Czterech jeźdźców Apokalipsy, dramat oparty na powieści Vicente Blasco Ibáneza. Minnelli, w porównaniu z prozą i pierwszą wersją filmową (w reżyserii Rexa Ingrama z 1921), zmienił czas akcji, przenosząc ją do Paryża okresu II wojny światowej.
 
Poznajemy dwie rodziny żyjące w Argentynie. Obie wyemigrowały z Europy – jedna z Niemiec, druga z Francji. Karl von Hartrott i Marcelo Desnoyers zostają szwagrami. Obie rodziny zbliżają się do siebie. Niebawem wielka historia dramatycznie odciśnie się na ich losach. Karl wraca do Niemiec, by wstąpić do armii. Dzieci Marcelo, naiwny, prostoduszny Julio i córka Chi Chi postanawiają odwiedzić kraj rodzinny. Zatrzymują się w Paryżu. Wybucha II wojna światowa, która błyskawicznie ogarnia i Francję. Okazuje się, iż Karl dostał wysokie stanowisko w niemieckich władzach okupacyjnych, a jego syn Heinrich zaciągnął się do SS. Chi Chi angażuje się we francuski podziemny ruch oporu. Niestety zostaje złapana przez gestapo. To otwiera oczy na rzeczywistość lekkoduchowi Julio, który postanawia iść w ślady siostry. Chłopak angażuje się w walkę z nazistowskim okupantem.
 
Czterech jeźdźców Apokalipsy to klasyczne połączenie znakomitej, wciągającej historii z talentem reżysera, umiejętnością filmowego opowiadania. Minnelli, twórca wtedy już doświadczony, precyzyjnie buduje postaci, a jego oko do detali owocuje wiernym oddaniem klimatu Paryża lat okupacji niemieckiej. Twórcy ukazują zbrodnicze mechanizmy nazizmu, jej źródła ideologiczne, przypominając, iż wojna to nie tylko wymiar militarny, ale również krach intelektualny i ideowy. Antywojenna wymowa jest wyraźna, pokazując na przykładzie splątanych losów członków dwóch rodzin jak bardzo historia potrafi dzielić ludzi. Narracja w filmie Minnellego jest płynna, a forma lekko barokowa (co było znakiem szczególnym twórcy), stąd dziwne efekty specjalne czy zgrabnie wplecione fragmenty starych kronik z okresu wojny. Wyraziste kreacje aktorskie stworzyli Glenn Ford, Ingrid Thulin i Lee J. Cobb, a za muzykę odpowiedzialny był André Previn.