Wyrazisty, uważany ze jeden z najlepszych angielskich filmów gangsterskich debiut Mike’a Hodgesa. Ten reżyser i scenarzysta, autor Flasha Gordona czy Czarnej tęczy, zaadaptował powieść Teda Lewisa, historię bezwzględnej zemsty dziejącą się w końcu lat 60. w Newcastle.

Jack Carter jest cenionym w londyńskim światku gangsterem. Jest bezlitosny, opanowany, a do tego błyskotliwy i inteligentny. Pewnego dnia dociera do niego tragiczna wiadomość. W rodzinnym Newcastle zginął w wypadku samochodowym jego brat. Jack jedzie na pogrzeb, zainteresowany okolicznościami śmierci bliskiej mu osoby. Szybko okazuje się, iż wypadek niekoniecznie był wypadkiem, a w całą sprawę zamieszany jest miejscowy boss. Carter postanawia się zemścić. Zaczyna śledztwo na własną rękę, a szlak jego poszukiwań zaczynają znaczyć kolejne trupy. Na przestępcze środowisko Newcastle pada blady strach. Samotny mściciel działa niezwykle przebiegle i brutalnie. Wkrótce Carter stanie się mafijnym celem numer jeden.

Dopaść Cartera to jeden z tych filmów, które się nie starzeją. Jeden z pierwszych tak brutalnych i jednocześnie naturalistycznych brytyjskich obrazów gangsterskich. Dawka ekranowej przemocy przypomina dokonania Amerykanina Sama Peckinpaha, lecz Hodges jest zdecydowanie bardziej zanurzony w realizmie – tak psychologicznym, jak i społeczno-obyczajowym. Narracja jest konsekwentnie prowadzona, często niespieszna, lecz znakomicie punktująca kluczowe momenty. Długie ujęcia bohaterów czy miasta sąsiadują z żywo zmontowanymi sekwencjami przestępczych porachunków, budując sugestywny klimat. Gangsterskie podziemie Newcastle i prywatna wendeta bohatera okazują się światami pokrewnymi, rządzącymi się bezwzględnym okrucieństwem i logiką przetrwania najsilniejszego. Posępny w tonacji obraz, łączący elementy rasowego thrillera, filmu sensacyjnego i dramatu psychologicznego zawiera również dawkę cierpkiego, ironicznego humoru, obecnego chociażby w błyskotliwych, często dosadnych dialogach. Wrażenie realizmu, autentyzmu filmowego świata podkreślone jest umiejętnością zarysowania wiarygodnego tła obyczajowego. Klasa aktorów owocuje efektem naturalności, zaś głównego bohatera (a właściwie antybohatera) brawurowo zagrał Michael Caine, tworząc jedną ze swych najlepszych kreacji.