Martha Coolidge - zdolna amerykańska reżyserka, stawiająca pierwsze kroki w telewizji - realizuje w 1991 znakomity dramat na podstawie książki i scenariusza Caldera Willinghama.
 
Amerykańska prowincja lat 30. ubiegłego wieku. Do szanowanej, konserwatywnej rodziny Hilyerów przybywa nietuzinkowy gość. 19-letnia Rose jest dziewczyną szukającą pracy, osobą znikąd, nastolatką wyzwoloną i dowcipną. Daddy, ojciec rodziny, mimo początkowych obiekcji zatrudnia Rose jako służącą. Okaże się to początkiem wielu problemów i nieporozumień. 13-letni Buddy jest oczarowany dziewczyną, a swobodne zachowanie się Rose zaczyna wzbudzać w mężczyznach grzeszne myśli. Ciesząca się szacunkiem i poważaniem rodzina Hilyerów staje przed trudną decyzją. Czy dać wiarę nieprzyjemnym plotkom o Rose i zwolnić dziewczynę z pracy?
 
Realistyczny, tragikomiczny obraz dojrzewania przeciętnego nastolatka z Południa wpisany w szeroką panoramę społeczno-obyczajową. Reżyserka z właściwym sobie wyczuciem serwuje barwne studium charakterów, szczególnie nasycając prawdą psychologiczną postacie kobiece. Prawdziwym kunsztem popisują się aktorki, nominowane do Oscarów: Laura Dern jako Rose oraz Diane Ladd jako pani Hilyer. Co ciekawe, Diane Ladd jest prywatnie matką Laury Dern, co zapewne pomogło osiągnąć efekt autentyczności na ekranie. Nie mniej przekonująco wypada, znany ze Świadka Weira, młody Lukas Haas, tu w roli dojrzewającego Buddy'ego. "Historia Rose" to niejako powrót do krainy dzieciństwa. Twórcy przenoszą nas w lata 30., na amerykańską prowincję, kreując wielowymiarowy, barwny portret miejscowej społeczności. Zadbano o wiarygodną scenografię i plenery, a zdjęcia Johnny'ego E. Jensena nominowane były do nagrody Independent Spirit. Martha Coolidge znakomicie panuje nad filmową materią, gładko łącząc elementy dramatu, filmu obyczajowego, słodko-gorzkiej opowiastki o dojrzewaniu, a nawet komedii. I na szczęście nie wpada w pułapkę sentymentalizmu.
 
Trzy statuetki Independent Spirit oraz nagroda dla Laury Dern na festiwalu w Montrealu.