Miejsce zwane domem to jedyny jak dotąd pełnometrażowy film Alego Selima, reżysera, scenarzysty i producenta, obraz zainspirowany opowiadaniem Willa Weavera. Wypada żałować, iż wciąż czekamy na kolejną próbkę talentu Selima, twórcy, który wydaje się bardziej zanurzony w kinie europejskim niż estetyce Hollywoodu.

 

Początek lat 20. Młoda Niemka Inge przybywa do Minnesoty. W małym, prowincjonalnym miasteczku czeka na nią norweski farmer Olaf. Inge postanowiła wyemigrować do USA i poślubić go „w ciemno”. Młodzi przypadają sobie do gustu, lecz Niemka będzie musiała stawić czoło licznym przeciwnościom. Okazuje się, iż nie posiada odpowiednich dokumentów imigracyjnych, a dodatkową nieufność urzędników wzbudza jej kraj pochodzenia. Podobnie zdystansowani, a często nawet wrodzy są wobec Inge mieszkańcy miasteczka, z trudem akceptujący obcych. Olaf nie może mieszkać z ukochaną i niebawem dziewczyna zatrzymuje się u zaprzyjaźnionej rodziny, państwa Frandsen. Inge uczy się życia w nowym miejscu, stopniowo przełamując niechęć miejscowych.

 

Zrealizowane za niewielkie pieniądze, poruszające kino. Twórcy odtwarzają 50 lat życia Inge i Olafa, budując szerokie tło społeczne i obyczajowe. Konfrontacja małomiasteczkowej mentalności amerykańskiej z odczuciami emigrantów próbujących ułożyć sobie życie w nowym kraju oddana została niezwykle przekonująco. Miejsce zwane domem to prosta historia, opowiedziana w sposób bezpretensjonalny, z poszanowaniem realiów historycznych, lecz i humorem. Bohaterowie są wyraziści, o silnych charakterach, zmagają się z życiowymi przeciwnościami z godnością, dodatkowo scementowani głębokim uczuciem. Obraz Selima to opowieść o emocjach, miłości, ciężkiej pracy i determinacji, a jednocześnie o ostracyzmie, bigoterii i trudnych procesach adaptacji. Reżyser prowadzi narrację precyzyjnie, nie forsując tempa akcji, bardziej skupiając się na niuansach psychologicznych, detalach historycznych (scenografia) czy obserwacjach obyczajowych. Przeszłość pozwala zrozumieć teraźniejszość stanowiąc o sile i uniwersalnym charakterze filmu Selima. Znakomite zdjęcia Davida Tumblety’ego.

 

Liczne nagrody amerykańskiej publiczności, wyróżnienie Independent Spirit Award oraz nagroda jury dla Elizabeth Reaser na Newport Beach Film Festival.