Film Claude’a Pinoteau nie jest typowym filmem biograficznym. Powstał na podstawie głośnej sztuki Jeana-Noëla Fenwicka opowiadającej w sposób humorystyczny o jednym z epizodów z życia Marii i Piotra Curie, pary słynnych naukowców. Film oddaje ducha sztuki (dialogi napisał sam autor), skupiając się na życiu codziennym bohaterów, ich wzajemnej relacji i charakterach, mniej zaś na przełomowych odkryciach.
Ostatnia dekada XIX wieku. Maria przybywa na studia do Paryża. Jest młodą, zdolną kobietą, pogodną, a do tego sprytną i czarującą. Poznaje w jednym z paryskich laboratoriów roztargnionego naukowca-idealistę, prostolinijnego Piotra. Piotr pracuje w zespole badawczym, do którego niebawem dołącza Maria. Prace od razu nabierają rozpędu, a między bohaterami rodzi się uczucie. Wkrótce Maria poślubia Piotra. Niestety, talent obojga, jak również niechęć środowiska naukowego do promowania obcych, nie przysparza im zwolenników. Profesor Schutz, przełożony małżeństwa badaczy, jest owładnięty obsesją zdobycia Palmy, najwyższej nobilitacji we francuskim świecie naukowym. Nie zawaha się przed plagiatem, przypisując sobie osiągnięcia państwa Curie. Niezrażeni tym faktem Maria i Piotr kontynuują badania. Badania przełomowe, czego dowodem będą dwie nagrody Nobla.
Komediowy, bezpretensjonalny film biograficzny. Twórcy z lekkością prowadzą fabułę, a bardziej niż odkrycia w dziedzinie promieniotwórczości interesuje ich oddanie codzienności naukowców, ich temperamentów, charakterów, ukochania życia i pogody ducha. Piotr okazuje się niemalże podręcznikowym naukowcem, człowiekiem skupionym na pracy, wiecznie roztargnionym, w głębi serca dobrodusznym. Maria zaś to temperamentna, dowcipna Polka, która swoim wdziękiem i inteligencją zjednuje sobie tyluż wrogów co przyjaciół. Twórcy barwnie i ze swadą portretują Paryż przełomu wieków i jego środowisko naukowe, często posuwając się do farsy. Oddanie klimatu tamtych czasów to zasługa scenografii oraz świetnych zdjęć Pierre’a Lhomme. Za ścieżkę dźwiękową odpowiedzialny jest sam Vladimir Cosma. Znakomite kreacje stworzyli Isabelle Huppert (w komedii jej również do twarzy), Philippe Noiret i Charles Berling.