Sidney Lumet, wsławiony już takimi filmami jak Dwunastu gniewnych ludzi czy Serpico, realizuje w 1975 jeden ze swych najlepszych obrazów, czyli Pieskie popołudnie. Podstawą były artykuły na łamach tygodnika "Life" oraz powieść Leslie Waller oparta na faktach. Oscarowy scenariusz Franka Piersona znakomicie oddał realia dramatycznych wydarzeń sierpnia 1972.
 
Pewnego sierpniowego dnia w centrum Nowego Jorku trójka kumpli decyduje się na brawurowy skok. Napadają na bank, mimo iż są w tym amatorami. Początkowo wszystko idzie jak z płatka. Obsługa i klienci będący w placówce zostają błyskawicznie zastraszeni, lecz okazuje się, że w sejfie jest bardzo niewiele pieniędzy. Chwilę później na miejsce przybywa policja, otaczając budynek. Jeden z napastników ucieka, a w środku zostaje uwięzionych, wraz z zakładnikami, dwóch pomysłodawców napadu. Mózgiem jest Sonny, który zamierzał ukraść pieniądze na operację zmiany płci swojego kochanka. Pomaga mu gamoniowaty Sal. Sytuacja pogarsza się z każdą godziną, lecz jednocześnie powoduje ogromne zainteresowanie mediów. Sonny staje się niemalże bohaterem dnia, zaś dodatkowo między zakładnikami a napastnikami tworzy się nić porozumienia. Po kilkunastu godzinach negocjacji między Sonnym i policją zostaje podstawiony autobus, który ma bezpiecznie zawieźć dwóch kumpli na lotnisko.
 
Dzieło Lumeta to film wyrafinowany formalnie, choć sprawiający wrażenie niezwykle autentycznego, wciąż "świeżego". Reżyser, opierając się na znakomitym scenariuszu, połączył w koherentną całość elementy dramatu, wciągającej intrygi sensacyjnej, barwnego fresku obyczajowego, estetyki reportażu telewizyjnego czy satyrycznej wizji mediów. Typowa dla Lumeta płynność opowiadania znów jest osiągana środkami kojarzonymi częściej z teatrem. Gdyby nie hipnotyczny montaż, mielibyśmy do czynienia niemalże z jednością czasu i miejsca. Akcja toczy się w ciągu jednego dnia, praktycznie tylko we wnętrzach i bezpośrednich okolicach banku. Film wciąga precyzyjnie budowanym napięciem, często rozładowywanym sarkastycznym humorem. Twórcy łącząc elementy kreują sugestywną atmosferę, nie tracąc przy tym wrażenia autentyczności. Bohaterowie to ludzie z krwi i kości, pełni słabości, lecz i zalet, postacie, którym widz od pewnego momentu dopinguje, pomimo popełnionego czynu. Jedną ze swych najwybitniejszych kreacji stworzył młody Al Pacino, który intensywność pracy na planie przypłacił zdrowiem i prawie dwuletnim rozbratem z kinem. Pieskie popołudnie to film już klasyczny i jeden z niekwestionowanych tytułów panteonu kina amerykańskiego.
 
Dwie nagrody BAFTA, David di Donatello, wyróżnienia krytyki amerykańskiej i nagroda dla Ala Pacino w San Sebastian.