Po sukcesie ponurego dramatu więziennego "Midnight Express" i efektownego musicalu "Sława" Alan Parker - angielski reżyser, scenarzysta i producent - sięga po jedną z najsłynniejszych płyt w historii rocka. Koncept album wydany w 1979 przez grupę Pink Floyd błyskawicznie stał się bestsellerem i lider zespołu, Roger Waters, postanowił przełożyć muzykę na język filmu. Sam odpowiadał za scenariusz i nie jest tajemnicą, że próbował mieć duży wpływ na ostateczny kształt obrazu, co owocowało licznymi konfliktami na planie.
 
Pink jest gwiazdą rocka. Jego kariera wydaje się znajdować w szczytowej fazie, jednak sam artysta jest tylko cieniem człowieka. Zamknięty w hotelowym pokoju, pogrążony w depresji i samotności Pink wspomina swoje życie. Seria sugestywnych retrospekcji przybliża jego dzieciństwo, relacje z nadopiekuńczą matką i śmierć ojca podczas II wojny światowej. Szczególnie bolesne okazują się wspomnienia szkolnego rygoru, a także nieudanego związku z kobietą, która odeszła z innym. Pink dryfuje na granicy snu i jawy, pogrążając się w autodestrukcji. Mur, który wybudował wokół siebie, okazuje się niemożliwy do przeskoczenia.
 
Obraz Alana Parkera to jeden z najbardziej wyrazistych filmów muzycznych. Niejednoznaczny gatunkowo, łączący elementy dramatu psychologicznego, rockowego musicalu i przypowiastki filozoficznej, wspartej niezwykłymi animacjami Gerarda Scarfe'a i tekstami piosenek Pink Floyd. Muzyka jest tu pełnoprawnym bohaterem, a nawet "organizatorem" narracji i wyznacznikiem rytmu montażowego. To przybliża dzieło Parkera do formuły teledysku, lecz twórcy - tak reżyser, jak i Waters - uniknęli przesadnego fragmentaryzmu. Mimo feerii obrazów, halucynacji bohatera pomieszanych z rzeczywistością, psychodelicznych wstawek animowanych i ciągłych retrospekcji świat Pinka jest wiarygodny. Chaos w głowie, osamotnienie, pułapka sławy i introwertyzmu znajdują swój ekwiwalent wizualny, czyniąc z filmu Parkera przygnębiający dramat egzystencjalny. Praktycznie pozbawiony dialogów obraz niesie duży ładunek emocjonalny, porusza problemy ważkie dla współczesnego społeczeństwa: temat wyobcowania, indoktrynacji w szkole i życiu społecznym, czy totalitaryzmu, uosabianego nie tylko z wojenną pożogą. Perfekcyjne połączenie obrazu i dźwięku wsparte przejmującą kreacją Boba Geldofa.
Dwie nagrody BAFTA.