Sydney Schanberg był w latach 1972-75 korespondentem "New York Timesa" w Kambodży, kraju sąsiadującym z ogarniętym wojną Wietnamem. Dziennikarz przebywał w stolicy aż do przejęcia władzy przez totalitarny, skrajnie komunistyczny rząd Czerwonych Khmerów pod przywództwem okrutnego Pol Pota. Owocem był głośny reportaż "Śmierć i życie Ditha Prana", za który Schanberg otrzymał nagrodę Pulitzera. Sprawą zainteresował się znany producent David Puttnam, powierzając reżyserię Rolandowi Joffé, kojarzonemu do tej pory z produkcjami telewizyjnymi.
 
Jest sierpień 1973 w stolicy Kambodży Phnom Penh. Sydney Schanberg, będący tu z misją dziennikarską, ma na bieżąco relacjonować coraz bardziej skomplikowaną sytuację kraju. Właśnie wojska amerykańskie, zaangażowane w konflikt w Wietnamie, omyłkowo zbombardowały kambodżańską wioskę. Schanberg, aby dowiedzieć się jak najwięcej wyrusza na miejsce tragedii, a towarzyszy mu miejscowy tłumacz i przyjaciel dziennikarza, Dith Pran. Pran jest wykształcony, w dodatku świetnie zorientowany w sprawach kraju. Kiedy dwa lata później Czerwoni Khmerzy pokonują wojska rządowe i przejmują władzę, sytuacja ludności cywilnej staje się dramatyczna. Przymusowe wysiedlanie na wieś, eksterminacja inteligencji, masowe egzekucje obejmują wszystkich. Amerykański korespondent wraz z rodziną Prana opuszcza Kambodżę. Niestety sam Pran wpada w ręce nowej władzy i trafia do obozu. To początek jego gehenny.
 
Kinowy debiut Joffé to film niezwykły, nie pozostawiający nikogo obojętnym. Twórcy, opierając swoją historię na faktach, postawili na realizm, a nawet momentami bolesny naturalizm. Nie ma sztucznego dramatyzowania i podbijania napięcia, film toczy się niespiesznie, cyzeluje szczegóły, stając się jeszcze bardziej dojmującym doznaniem. Groza wojny, mechanizmy szaleńczego, zbrodniczego reżimu Pol Pota i jednostka wobec wszechogarniającej przemocy to główne wątki filmu. Reżyser unika zajmowania stricte politycznej postawy, bardziej skupiając się na dramacie bohaterów. Porusza wątki dotyczące odpowiedzialności za tragedię narodu, etyki zawodu dziennikarza, granic człowieczeństwa. Tytułowe pola śmierci swoją nazwę wzięły z makabrycznej praktyki Czerwonych Khmerów, którzy nawozili ciałami ofiar tereny rolnicze Kambodży. Tak trudną tematykę znakomicie przełożono na język filmowy.
 
Zdjęcia Chrisa Mengesa oraz montaż Jima Clarka zostały docenione Oscarem. Statuetkę zdobył odtwórca roli Prana, Haing S. Ngor, a jedną ze swoich pierwszych, zauważonych ról zagrał John Malkovich. Osiem nagród BAFTA, wyróżnienie David di Donatello, Złoty Glob, nagrody krytyki amerykańskiej i angielskiej.