Brian Gibson to twórca doświadczony w realizacji projektów filmowych ściśle związanych z muzyką i jej największymi twórcami. Wychodząc od dokumentu, kręci na początku lat 90. fabularne biografie Tiny Turner i tancerki Josephine Baker, pokazując show-biznes od kulis. Szalona kapela to film o fikcyjnym zespole rockowym, który po latach pragnie wrócić na szczyt, a jednocześnie doskonały przykład brytyjskiego poczucia humoru.
 
W latach 70. zespół Strange Fruit osiągnął, ciężko wypracowany, sukces. Niestety kariera została raptownie przerwana. Mija 20 lat. Grający kiedyś na klawiszach Tony wpada, wraz z byłą menedżerką Karen, na pomysł reaktywowania grupy. Zadanie okazuje się niełatwe. Dawni członkowie zadziornego rockowego bandu osiedli na laurach. Jeden został dekarzem, drugi pomaga w ogrodzie swojej matki, trzeci od lat udaje, że z powodzeniem kontynuuje karierę solową. Z trudem dochodzi do pierwszych prób i efekty nie są powalające. Strange Fruit zatrudniają więc nowego, młodego basistę i wyruszają w małą trasę koncertową po Beneluksie. Nie wszystko pójdzie po myśli członków zespołu.
 
Szalona kapela to bezpretensjonalna komedia z glam rockową muzyką. Reżyser Brian Gibson zatrudnił znakomitych, doświadczonych scenarzystów - Dicka Clementa i Iana La Frenaisa. Dialogi są ozdobą filmu, a akcja toczy się wartko, nie gubiąc na szczęście subtelniejszych tonów. Elementy komediowe przeplatane są często gorzkimi refleksami na temat życia, przyjaźni, przemijającego czasu. Odpowiedni balans między tym, co śmieszne a tym, co poważne to również zasługa aktorstwa i angielskiego „sznytu”. Postacie, także drugoplanowe, wypadają autentycznie, widać, że reżyser z sympatią traktuje bohaterów. Połączenie ciepłej, często nostalgicznej tonacji filmu z delikatną ironią i humorem powoduje, iż komedię Gibsona ogląda się znakomicie. Krytyka wskazywała na inspiracje głośnym obrazem Roba Reinera Oto Spinal Tap, a widzowie polubili ścieżkę dźwiękową z utworami Spandau Ballet, Foreigner czy Electric Light Orchestra.
 
Dwie nominacje do Złotych Globów oraz dwie nagrody brytyjskiego „Evening Standard” (w tym za stylowe zdjęcia Ashley Rowe).