Rok 1941 w bombardowanym Belgradzie. Dwóch kumpli - charyzmatyczny Marko, szyszka w świecie nielegalnego czarnego rynku, i lekko gapowaty Czarny, drobny złodziejaszek - walczy z okupantem. Niekoniecznie z pobudek czysto patriotycznych, lecz również z chęci zysku i przetrwania w świecie ogarniętym wojną. Gdy pewnego razu napadają i okradają niemiecki pociąg z bronią i amunicją, Marko wpada na pomysł biznesowy. Będą sprzedawać broń partyzantom, służąc jednocześnie krajowi i swoim portfelom. Pomysł zostaje wcielony w życie i niebawem Czarny wraz z rodziną zaczyna produkować broń. Interes kwitnie, czas płynie, aż w końcu nadchodzi kres wojny. Sprytny Marko, zyskujący coraz większą lokalną sławę i władzę, wpada na szatański pomysł. Przekonuje mieszkającego w piwnicy Czarnego, iż wojna trwa nadal i broń jest potrzeba, a nawet niezbędna. Biedny Czarny kupuje historyjkę i życie pod ziemią zaczyna traktować jako zło konieczne. Piwnica się rozrasta, nowe pokolenia przychodzą na świat, a Marko wciąż czerpie zyski ze zbrojnego interesu. Przyjedzie jednak dzień, gdy prawda wyjdzie na jaw, a Czarny odegra niechlubną rolę w wojnie domowej 1992.
 
Jeden z najbardziej znanych i kontrowersyjnych filmów w dorobku Emira Kusturicy, a zarazem najbardziej osobistych, niejako rozliczeniowych. Twórca znany już z takich filmów jak "Czas Cyganów" czy "Arizona Dream" wykorzystał powieść Dusana Kovacevica (również scenarzysty), spinając klamrą 50 lat dramatycznej historii Jugosławii. Pytany o bałkańską wojnę toczącą się w latach 90. odpowiadał: "Jest krwawym absurdem. Ale ona po prostu jest! Nie chciałem reagować na nią jak Bennetton, który sprzedaje zakrwawione koszulki. Nie chcę taniego humanizmu. Żeby zachować godność, trzeba mówić, co się czuje. Być wiernym sobie do końca". Owa wierność zaowocowała autorską spowiedzią, a jednocześnie swoistym katharsis i wadzeniem się z wielką Historią. Kusturica brawurowo, z wyjątkowym realizacyjnym rozmachem i dbałością o stronę plastyczną połączył dramat z obyczajowo-historyczną farsą, nostalgiczno-magiczną baśń z brutalnym realizmem wojny. Wzruszenie towarzyszy przerażeniu, hymn ku witalności i specyficzności bałkańskiej duszy miesza się z brutalnością życia, o często tragikomicznym zabarwieniu. Tytułowy underground to metafora Jugosławii, wieloletnich rządów Tito, niejednoznaczna w odbiorze, lecz fascynująca. Tempo opowiadania, nietypowy, często gwałtowny montaż, a jednocześnie pełne magii i onirycznego piękna zdjęcia Vilko Filaca dopełniają dzieła. Wybitna kreacja Miki Manojlovica i znana chyba wszystkim muzyka Gorana Bregovica.
 
Złota Palma w Cannes, nagroda bostońskiej krytyki, japońskie wyróżnienie Kinema Junpo Award oraz francuska nagroda Lumiere'ów.