Po sukcesie debiutanckiego filmu "Moja lewa stopa" i ciepłym przyjęciu obrazu "Pole", Jim Sheridan ponownie zaprasił do współpracy niezwykle utalentowanego aktora, Daniela Day-Lewisa. Na podstawie autobiograficznej książki Gerry'ego Conlona powstała opowieść o jednej z największych celowych pomyłek w dziejach angielskiego systemu sądowniczego. Rok 1974. Gerry Conlon, prostolinijny młodzieniec z Belfastu, drobny złodziejaszek i oszust, przyjeżdża do Londynu w poszukiwaniu przygód. Miasto nie okazuje się jednak zbyt przyjazne i bohater zmuszony jest do spędzenia nocy na ławce w pobliskim parku. Rankiem Gerry, ku swojemu zdziwieniu, zostaje aresztowany i oskarżony o udział w zorganizowaniu terrorystycznego zamachu bombowego. Okazuje się, że feralnej nocy IRA podłożyła bombę pod jeden z pubów, zabijając i raniąc dziesiątki ludzi. Mimo zapewnień Colona, policja nie daje wiary jego zeznaniom. Niebawem do aresztu trafia ojciec chłopaka oraz część jego rodziny i przyjaciół. Brutalne tortury łamią Gerry'ego. Przyznaje się do rzekomo popełnionego przestępstwa i proces sądowy rusza z miejsca. Mimo dowodów świadczących o niewinności Conlona i jego bliskich, zapadają surowe wyroki. Proces, będący właściwie medialną nagonką, okazuje się fikcją. Gerry dostaje wyrok 30 lat więzienia, a za kratki trafia również ojciec chłopaka. Walka o sprawiedliwość i uczciwy proces potrwa 15 lat. Niestety, za wieloletni pobyt w więzieniu przyjdzie zapłacić niezwykle wysoką cenę. "W imię ojca" to przejmujący dramat obyczajowy z historią w tle. Konflikt irlandzki, rola IRA, panoszący się terroryzm są scenerią osobistej tragedii rodziny Conlonów, pomyłki, która okaże się brzemienna w skutkach. Przemoc jest jednym z tematów filmu, przemoc dosłowna i symboliczna, widoczna po obu stronach barykady. Sheridan tworzy dzieło wielopoziomowe. To zarówno polityczny thriller jak i dramat psychologiczny, skupiający się na relacjach ojciec-syn. Wielowymiarowość postaci to zasługa znakomitego aktorstwa, szczególnie Daniela Day-Lewisa i Pete'a Postlethwaite'a. Reportażowy, dynamiczny montaż i ponure, deszczowe, utrzymane w stonowanej kolorystyce zdjęcia tworzą sugestywny nastrój. Za muzykę odpowiedzialny jest doświadczony Trevor Jones. Film zdobył Złotego Niedźwiedzia w Berlinie, nagrody krytyków z Bostonu i Kansas City, włoską statuetkę Davida di Donatello oraz nagrodę Evening Standard. Był nominowany do Oscara w 7 kategoriach.