Dustin Hoffman, jeden z najzdolniejszych i najbardziej znanych aktorów amerykańskich, już w 1972 zainteresował się powieścią Edwarda Bunkera. Nabył prawa do wspomnień byłego więźnia i zamierzał sam stanąć za kamerą. Plany okazały się jednak niełatwe do zrealizowania. Dopiero w 1978 znalazły się odpowiednie środki, a Hoffman ostatecznie powierzył reżyserię swojemu przyjacielowi, znanemu twórcy teatralnemu Ulu Grosbardowi.

Max Dembo, złodziej-recydywista, wychodzi po sześciu latach z więzienia. Jest na zwolnieniu warunkowym i otrzymuje opiekę policyjnego kuratora, Earla Franka. Między mężczyznami od razu dochodzi do konfliktu, bo Max spędza noc w hotelu zamiast we wskazanym schronisku. To dopiero początek kłopotów. Max co prawda poznaje uroczą Jenny, która pomaga mu znaleźć pracę w fabryce konserw, ale podczas odwiedzin starego kumpla „po fachu” zostaje przyłapany na rzekomym używaniu narkotyków. Earl Frank pakuje swojego podopiecznego do tygodniowego aresztu, jednocześnie psychicznie się nad nim znęcając. Od tego momentu Max wypowiada wojnę kuratorowi i błyskawicznie powraca na przestępczą drogę. Czy jest jeszcze szansa na normalne życie bohatera?

"Zwolnienie warunkowe" to jeden z najbardziej wyrazistych obrazów opisujących amerykański wymiar sprawiedliwości, szczególnie niewydolny pod koniec lat 70. Tendencja do maksymalnej penalizacji nawet drobnych wykroczeń skutkuje przeładowanymi więzieniami, pozorną resocjalizacją i brakiem perspektyw dla tych, którzy wychodzą po odbyciu kary na wolność. Twórcy ukazują tę problematykę z perspektywy jednostki, Maksa Dembo, który opuszczając więzienie chce normalnego życia. System pomocy takim ludziom istnieje jednak tylko w teorii. Sadystyczny, wrogo nastawiony kurator, niechęć w zatrudnianiu ludzi z wyrokami, a także brak determinacji Maksa w zerwaniu ze światem przestępczym okażą się przyczynami osobistej klęski. Pesymistyczny obraz rzeczywistości, bohater, który nie wywołuje sympatii, a także obojętność społeczeństwa wobec problemu powodują, iż film Grosbarda nie jest łatwy w odbiorze. „Nienagannie została rozwiązana dramaturgia z coraz bardziej narastającym rytmem i coraz bardziej przygnębiającym klimatem, zlikwidowano też jakiekolwiek groźby popadnięcia w melodramat” – pisał Adam Garbicz. Wybitna kreacja Dustina Hoffmana i znakomite zdjęcia operatora Owena Roizmana.